Lusine is voor mij een naam die mij vorig jaar deze tijd nog niets zei, nouja ik had welgeteld 1 remix van hem, te horen in “diminimalish 001“. Maar verder had ik nog nooit van die kerel gehoord. Totdat ik hem tegenkwam.. ik was vorig jaar namelijk op DEMF, het Detroit Electronic Music Festival 2009.

Lusine stond er de eerste dag geprogrameerd.Ik kwam hem tegen tijdens een after-party van Jeff Mills, in een verlaten warehouse, super duistere bedoeling. Lusine zat naast me, en ik sprak hem aan. Hij begreep dat ik niet vanuit de states kwam, we spraken al snel over nederland
Hij vertelde dat hij wel eens in een plek als “koog aan de zaan” was geweest,.. (niet dat het die plek was maar iets wat je niet verzint als amerikaan om te onthouden!) om met wat nederlanders te produceren. Na DEMF ben ik zijn muziek gaan beluisteren en steeds meer gaan bewonderen. Het album is gewoon goed, vooral het vorig jaar gereleasde Two Dots is steengoed..  hier een stukje van zn laatst gereleasde album:

Jeff McIlwain’s work as Lusine has been called many things over the years, many of them contradictory—melodic, jagged, groundbreaking, artful, serene, aggressive, danceable, drifting—but there’s one aspect of Lusine that frequently gets overlooked in the tsunami of critical ink, and that’s the music’s sheer consistency. Plain and simple, McIlwain hasn’t released a bad track in his career recording as Lusine, and this is never more apparent then on Lucky Numbers: The Ghostly International EPs, a career-spanning retrospective of McIlwain’s early releases on Ghostly International (the catalog numbers of which all ended in the lucky numeral “7”, thus the name) coupled with a few recent remixes and previously unreleased tracks.

lees meer op deze website